Krotoszyn 2024 - krotoszyn.pl

Już w piątek 6 marca 2026 r. od godz. 19:00 zapraszamy do Galerii Refektarz KOK na aż dwa wyjątkowe wernisaże, które otworzą nowe wystawy. Będą to wystawy osób artystycznych poznańskiego Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz „Pokrewieństwa” oraz "Sennik". Wstęp jest bezpłatny!

„Pokrewieństwa” to wystawa zbiorowa osób studiujących w VI i XII Pracowni Obrazu i Działań Interdyscyplinarnych WOiDI na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Osoby biorące udział w ekspozycji, są na różnych etapach oraz kierunkach studiów, łączy ich jednak sięganie po medium malarskie, które staje się nośnikiem pokrewnych sensów.

Kształcenie w pracowniach WOiDI opiera się na autorskich programach dydaktycznych, których wspólnym założeniem jest formułowanie własnego języka artystycznego przez osoby w nich studiujące. Tytuł Pokrewieństwa wskazuje na zbieżności zarówno programów nauczania, ale przede wszystkim poruszanych zagadnień, a także sposobów artykulacji malarskiej. Tytułowe pojęcie można potraktować jako swoiste hasło/słowo klucz, które pojawia się w zaprezentowanych na wystawie obrazach, nie tylko w dosłownym rozumieniu - pochodzenie, tożsamość czy więzy krwi, jako poczucie przynależności i wspólnoty. Pokrewieństwo można rozstrzygnąć również poprzez zastosowaną metaforykę w warstwie formalnej i treściowej, czego przykładem jest przewaga prac podejmujących ów problem poprzez pokazanie figury człowieka, który staje się głównym punktem odniesienia dla artystek i artystów. Wobec tej kwestii można odwołać się do słów Bernarda z Chartres Jesteśmy jak karły, które wspięły się na ramiona olbrzymów, które akcentują nieocenioną aktywność i dorobek naszych przodków m.in. na polu sztuki.

Nieplanowany wymiar tytułu uaktywnił się podczas przygotowań do wystawy i okazał się dla nas niemałym zaskoczeniem. Podczas przeglądu zgłoszonych prac, dostrzegliśmy ich podobieństwo w sferze ikonograficznej – większość z nich oscyluje wokół figuratywnych przedstawień, mniej lub bardziej realistycznych. Ta przypadkowa cecha wspólna jest wyrazem aktualnych orientacji w sztuce i zainteresowań artystycznych oraz potrzeby kreowania często bardzo osobistej narracji w obrazie.

Mimo dominujących tendencji zachodzących w społeczeństwie, uwypuklających różnice między ludźmi, nasuwa się wniosek polemiczny. Wskazuje on na uniwersalne mianowniki łączące ludzi, niezależnie od przynależności kulturowej, pokoleniowej oraz światopoglądowej.

Osoby artystyczne biorące udział w wystawie: Feliks Aranowski, Wiktoria Cwityńska, Mateusz Drozdowski, Kacper Grześkowiak, Karolina Kawiak, Lada Komlóśi, Bartosz Kościołek, Lena Kujawiak, Nadia Łęcka, Karolina Molenda, Katarzyna Nowak, Michalina Orłowska, Alicja Pabich, Raia Piwońska, Salomon Prałat, Dawid Stachowski, Zuzanna Walczak, Maja Waśkowiak.

„Sennik” z kolei łączy prace artystek i artystów pracujących na Wydziale Obrazu i Działań Interdyscyplinarnych Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Punktem wspólnym prezentowanych realizacji jest sen – rozumiany nie jako dosłowna ilustracja marzeń sennych, lecz jako sposób przetwarzania pamięci, doświadczenia i obrazu.

W pracy Agnieszki Sowisło-Przybył zwyczajna sytuacja – kobieta i dzieci wśród walizek przed budynkiem – nabiera niejednoznacznego charakteru. Motyw wyjazdu, zmiany czy tymczasowości uruchamia skojarzenia z doświadczeniem utraty i przejścia. Codzienność zostaje tu zagęszczona, jak we śnie, w którym jeden obraz potrafi pomieścić wiele emocji.

Z kolei Monika Szczygieł podejmuje próbę „monitorowania” snu. Odwołując się do estetyki starej kamery analogowej i niestabilnego sygnału, zaprasza widza do roli nocnego stróża obrazów podświadomości . Migotliwy, urywający się zapis podkreśla kruchość i nietrwałość sennej narracji, traktując sen jako proces rozkładania i przetwarzania pamięci .

Obraz Jakuba Matusewicza z dzieckiem pochylonym nad taflą wody koncentruje się na doświadczeniu pierwszego, intuicyjnego kontaktu ze światem. Rozległa, niemal hipnotyczna powierzchnia jeziora dominuje kompozycję, wprowadzając wrażenie zanurzenia i niepewności. To scena jednocześnie realna i symboliczna – jak wspomnienie, które powraca we śnie w przetworzonej formie.

W cyklu „Poczekalnia” Tomasza Kalitko postaci zawieszone są w stanie oczekiwania. Intensywne, nasycone barwy i uproszczone sylwetki budują atmosferę nierealności, jakby scena była filtrowana przez pamięć lub podświadomość. Poczekalnia staje się metaforą momentu przejścia – miejsca pomiędzy tym, co było, a tym, co dopiero ma się wydarzyć.

„Sennik” tworzy wspólną przestrzeń zawieszenia – między jawą a snem, obecnością a zanikiem. Każda z prac jest jak osobne hasło ze słownika snów: otwarte, niejednoznaczne, domagające się własnej interpretacji. Widz zostaje zaproszony do czujnego patrzenia – do doświadczenia obrazu, który nie daje się do końca uchwycić, lecz pozostaje w pamięci jak ślad po przebudzeniu.

Obie wystawy potrwają do 31 marca 2026 r. Wstęp jest bezpłatny!